Als er even niets hoeft
Het is weekend. De kinderen hangen een beetje rond in huis, op een leeftijd waarop ze niet meer vanzelf meegaan naar een speeltuin, een kinderboerderij of een middagje weg. Hun eigen wereld wordt langzaam groter en die van mij lijkt, gek genoeg, soms wat kleiner te worden.
Ik vraag wat ze willen doen, maar het antwoord is niets. Misschien straks. Ze zien wel. En ik begrijp het, want ik was niet anders op die leeftijd.
De vraag "Wat wil ik eigenlijk?"
Dus laat ik ze met rust en loop ik een rondje door het huis. Ik ruim wat op, zet koffie, kijk op mijn telefoon en daarna weer uit het raam. Ineens realiseer ik me dat ik eigenlijk niet weet wat ik zelf wil doen. Niet alleen vandaag, maar überhaupt.
De gedachte komt onverwacht, alsof iemand een vraag stelt waar ik nooit eerder echt over heb nagedacht. Wat wil ik eigenlijk?
Het enige antwoord dat direct in me opkomt, is werken. Ik zou kunnen werken. Dat vind ik leuk. Ik haal er voldoening uit, geniet van de gesprekken, van de dynamiek en van het gevoel dat ik ergens aan bouw. Werk geeft structuur, richting en het gevoel dat ik ergens toe doe.
Maar tegelijkertijd voelt dat antwoord verdrietig. Niet omdat ik mijn werk niet leuk vind, juist omdat ik het wel leuk vind. Omdat ik me afvraag waarom dat het eerste is waar ik aan denk.
Alsof er een leeg veld voor me ligt en het enige pad dat ik zie naar mijn werk leidt. Dan vraag ik me af wanneer ik voor het laatst iets deed alleen omdat ik er zelf gelukkig van werd. Niet omdat iemand mij nodig had, niet omdat het nuttig was en niet omdat het moest, maar gewoon omdat ik het wilde.
Ik weet het antwoord niet direct. Misschien omdat ik al zo lang bezig ben met alles wat gedaan moet worden, dat ik nooit heb stilgestaan bij wat ik zou doen als er even niets hoefde.
Druk zijn is niet altijd léven
Dat klinkt dramatischer dan ik het bedoel. Mijn leven is niet leeg. Integendeel, mijn dagen zitten vol. Er zijn kinderen, werk, familie, vrienden, verantwoordelijkheden en duizend kleine dingen die aandacht vragen. Maar juist daarom verrast die vraag me.
Omdat ik altijd dacht dat druk zijn hetzelfde was als leven. Tot ik op een gewone zaterdag in een gewoon huis stond, met kinderen die niets wilden doen, en ineens niet meer wist wat ik zelf eigenlijk wilde.
Misschien begint het daar. Niet bij een groot verlies of een ingrijpende gebeurtenis, maar bij een vrije middag waarop ik ontdekte dat ik voor iedereen wel een antwoord had, behalve voor mezelf.
Reacties
Nog geen zichtbare reacties.